Αν έχεις βρεθεί ποτέ να αναρωτιέσαι αν είσαι πολύ αυστηρός ή πολύ χαλαρός ως γονιός, τότε μάλλον βρίσκεσαι στο σωστό σημείο: το authoritative parenting (ή αλλιώς αυστηρά δημοκρατική ανατροφή). Είναι η μέση λύση ανάμεσα στο «κάνε ό,τι θέλεις» και στο «γιατί το λέω εγώ». Πρόκειται για ένα στυλ διαπαιδαγώγησης που θέτει σαφή όρια, αλλά ταυτόχρονα λαμβάνει υπόψη τα συναισθήματα και τις ανάγκες του παιδιού. Και, ναι, οι ειδικοί λένε πως είναι η χρυσή τομή στην ανατροφή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όρια με αγάπη … γίνεται;
Το κόλπο εδώ είναι η επικοινωνία. Δε φτάνει να θέσεις έναν κανόνα, πρέπει και να εξηγήσεις γιατί υπάρχει. Δε λες απλώς «Κλείσε το tablet, γιατί έτσι», αλλά κάτι σαν: «Ξέρω ότι λατρεύεις τα παιχνίδια, αλλά αν δε ξεκουραστείς, αύριο θα είσαι σαν ζόμπι στο σχολείο». Δίνεις στο παιδί να καταλάβει πως οι κανόνες δεν είναι τυχαίοι και ότι έχει λόγο στην κουβέντα. Δεν είναι στρατιωτική πειθαρχία, είναι συνεργασία.
Σταθερότητα χωρίς υπερβολές
Το μυστικό του authoritative parenting είναι η ισορροπία. Δε σημαίνει ότι το παιδί έχει απόλυτη ελευθερία, αλλά ούτε ότι ζει σε ένα καθεστώς αυστηρής πειθαρχίας. Οι γονείς που το εφαρμόζουν καταλαβαίνουν πότε πρέπει να είναι αυστηροί και πότε να δείξουν ευελιξία. Για παράδειγμα, αν το παιδί σου ζητήσει να κοιμηθεί αργότερα μια μέρα που δεν έχει σχολείο, ίσως πεις «Εντάξει, αλλά θα ξυπνήσεις κανονικά το πρωί». Έτσι, δίνεις μικρά περιθώρια αυτονομίας, χωρίς να καταρρίπτεις τους βασικούς κανόνες του σπιτιού.
Οι χρυσές ισορροπίες: ευελιξία, αλλά με συνέπεια
Το να είσαι ένας authoritative γονιός δε σημαίνει ότι δεν αλλάζεις ποτέ γνώμη. Αν πεις «Όχι τηλεόραση τις καθημερινές», αλλά μια μέρα επιτρέψεις μια εξαίρεση, το σημαντικό είναι να εξηγήσεις το γιατί. Αν δεν το κάνεις, το παιδί θα μπερδευτεί και θα αρχίσει να πιστεύει πως οι κανόνες είναι διαπραγματεύσιμοι ανάλογα με τα κέφια σου. Η συνέπεια είναι το κλειδί, αλλά χρειάζεται και λίγη ευελιξία, κανείς δε θέλει να είναι ένας ρομπότ-γονιός.
Τα καλά και τα… όχι τόσο καλά
Τα θετικά είναι πολλά: τα παιδιά που μεγαλώνουν με authoritative parenting είναι πιο κοινωνικά, ανεξάρτητα, υπεύθυνα και συνεργάσιμα. Μαθαίνουν να σέβονται τα όρια, αλλά και να εκφράζουν τις ανάγκες τους. Το μόνο μειονέκτημα; Θέλει δουλειά. Δεν αρκεί να πεις μια φορά «Εμείς στο σπίτι έχουμε κανόνες» και να περιμένεις θαύματα. Χρειάζεται υπομονή, επαναλήψεις και αρκετή ψυχραιμία όταν το παιδί προσπαθεί να κάνει διαπραγματεύσεις επιπέδου FBI για να κοιμηθεί λίγο αργότερα.
Είναι τελικά το καλύτερο στυλ γονεϊκότητας;
Αν ρωτήσεις τους ειδικούς, θα σου πουν πως ναι. Δεν είναι το πιο εύκολο, αλλά είναι αυτό που – όταν εφαρμόζεται σωστά – βγάζει τα καλύτερα αποτελέσματα. Το ζητούμενο δεν είναι να έχεις ένα παιδί που υπακούει στα πάντα χωρίς σκέψη, αλλά ένα παιδί που μαθαίνει να κάνει σωστές επιλογές, να σέβεται κανόνες και να εκφράζει τα συναισθήματά του. Οπότε, ναι, θέλει προσπάθεια, αλλά αν ο στόχος είναι να μεγαλώσεις έναν υπεύθυνο, χαρούμενο άνθρωπο, τότε αξίζει τον κόπο.
Φωτογραφίες άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ