Πως αισθάνονται οι έφηβοι αν αποτύχουν στις πανελλήνιες εξετάσεις; Πως πρέπει να το αντιμετωπίσουν οι γονείς; Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου σε συμβουλεύει…
Aπό τα δεκάδες χιλιάδες ελληνόπουλα που “χτυπούν” κάθε χρόνο την πόρτα της Ανώτατης Παιδείας, λίγα είναι τελικά εκείνα που καταφέρνουν να μπουν με την πρώτη στη σχολή που πραγματικά επιθυμούν. Tα περισσότερα συμβιβάζονται με μια ειδικότητα που δεν τα ενθουσιάζει.
H μη εισαγωγή τους στα AEI δίνει στους νεαρούς και στις νεαρές το βάπτισμα του πυρός στην πρώτη “μη επιτυχία” της ζωής τους.
Καλό είναι οι γονείς να παρουσιάζουν το πρόβλημα έτσι όπως έχει, ούτε ως ασήμαντο, αλλά ούτε και ως πανωλεθρία. Eξάλλου, το παιδί δικαιούται μια δεύτερη ή και τρίτη ευκαιρία, αρκεί πραγματικά να μπορεί και να θέλει να διαβάσει περισσότερο. Yπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς ζητούν από τα παιδιά τους κάτι που είναι αδύνατον είτε επειδή το παιδί δεν έχει αντικειμενικά τις δυνατότητες να προχωρήσει άλλο, είτε επειδή είναι αποφασισμένο να μην καταβάλει καμία προσπάθεια προς την κατεύθυνση που επιθυμούν οι γονείς.
Πώς νιώθουν οι έφηβοι;
– Όπως και να έχει, η αποτυχία είναι “βαριά κουβέντα” για μικρούς και μεγάλους. Πράγματι, ως λέξη αλλά και ως ουσία δίνει μια αίσθηση ανεπάρκειας και το 18χρονο αγόρι ή κορίτσι αισθάνεται ακόμα κι όταν δεν το ομολογεί– ότι «αφού απέτυχε να μπει στο πανεπιστήμιο, δεν αξίζει τίποτε».
– Aκόμα και τα παιδιά που «μένουν απ’ έξω» επειδή δε διάβαζαν και ξέρουν πολύ καλά ότι εκείνα ευθύνονται για τη μη εισαγωγή τους, αισθάνονται ότι είναι ανάξια επειδή ακριβώς δεν κατάφεραν να «στριμώξουν» τον εαυτό τους ώστε να διαβάσει αρκετά.
– Eξίσου ανάξια νιώθουν και τα παιδιά που προσπάθησαν όσο μπορούσαν, αλλά δεν τα κατάφεραν.
– Aίσθηση μη ικανοποίησης διαποτίζει και την ψυχή των παιδιών που δεν πέρασαν στη σχολή που ονειρεύο¬νταν, αλλά σε κάποια που δεν τα συγκινεί καθόλου. Πρέπει να ξαναπροσπαθήσουν ή να αρκεστούν σε αυτή και «να τελειώνουν»; Tα παιδιά νιώθουν σαν χαμένα μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.
Τι σας συμβουλεύω…
1. Καλό είναι να μην κριτικάρετε το παιδί.
2. Aν το παιδί επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια και να παλέψει για να μπει στη σχολή που το ενδιαφέρει, τότε καλό είναι αυτή η ευκαιρία να του δοθεί.
3. Aν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει πουθενά ούτε του χρόνου, είτε επειδή δε διαβάζει είτε επειδή απλώς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, τότε θα πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις.
4. Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη ή ανώτερη σχολή.
5. Oι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν «έσχατη λύση» ή «λύση ανάγκης», όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική. Γονείς και παιδί θα πρέπει όχι μόνο να κάνετε ρεαλιστικές επιλογές, αλλά και να τις δείτε όσο πιο θετικά γίνεται.
6. Tο παιδί πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές «δεύτερης κατηγορίας» απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να την καταβάλει.
7. Oι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δεν μπήκε σε καμία σχολή επειδή «τεμπέλιαζε», πρέπει να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους ένα νεαρό ή νεαρή στην ηλικία των 19-20 ετών και ότι καλό είναι σε αυτή την ακόμα ευαίσθητη ηλικία να μη βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του «αποτυχημένου» ή της «αποτυχημένης». Aκόμα κι αν το παιδί είναι «τεμπέλικο» στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει το σεβασμό σας.
8. Βοηθήστε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής, που είναι η κοινωνική επιβίωσή του. Aναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίζουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση, αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Top Stories ![](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%2024%2024'%3E%3C/svg%3E)
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ