Γεια σας αναγνώστριες αυτής της στήλης. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να δώσει θάρρος στις γυναίκες μιας και θέλω να πιστεύω ότι εδώ μπορούμε να διαβάζουμε όχι μόνο άρθρα που μοιράζονται προβλήματα, αλλά και άρθρα που μπορεί να ενδυναμώσουν μια γυναίκα.
Αυτό που με παρακίνησε να γράψω το παρόν άρθρο είναι η πρόσφατη δημοσίευση μιας κοπέλας, που έλεγε ότι δεν αισθανόταν άνετα να απορρίψει κάποιον που της ζήτησε να βγουν. Από συζητήσεις με φίλες μου (οι οποίες, όμως ηλικιακά βρίσκονται πιο κοντά στα 30 και όχι στα 20), διαπίστωσα ότι υπάρχει ο ίδιος φόβος, μην τυχόν και θίξουν τα αισθήματα του άλλου απορρίπτοντάς τον, λέγοντάς του ευθέως ότι δεν θα ήθελαν δεύτερο ραντεβού. Άλλες φοβούνται μη χάσουν μία ευκαιρία -ακόμα κι αν δεν φαίνεται και η καλύτερη ευκαιρία, με το ρίσκο να παραμείνουν μόνες τους.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Χαρακτηριστικά, μία φίλη μου, η Κ., μου είπε: “Φοβάμαι, γιατί φαίνεται να πόνταρε πολύ στην έξοδό μας και στην πιθανότητα να ξαναβγούμε σύντομα. Εγώ δεν νιώθω έτσι. Δεν μου αρέσει ούτε σαν εμφάνιση, ούτε βρήκα κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο στην προσωπικότητά του που να με τραβήξει, ασχέτως αν έχω να βγω ραντεβού εδώ κι ένα χρόνο. Πες μου, μήπως είμαι πολύ σκύλα;” Όχι αγαπητή μου, δεν είσαι σκύλα. Ούτε ο άλλος είναι loser φυσικά, ασχέτως αν εσένα σε αφήνει αδιάφορη. Απλώς δεν σου αρέσει. Δεν είναι ο τύπος σου που να σου κάνει το “κλικ”. Προχώρησε και άφησε άλλες ευκαιρίες να έρθουν. Αν σου τηλεφωνήσει ή σου στείλει μήνυμα, εσύ χωρίς περιστροφές πες του ότι δεν ενδιαφέρεσαι για περαιτέρω συναντήσεις. Έτσι ακριβώς. Ούτε “ας μείνουμε μόνο φίλοι” ή “δώσε μου χρόνο”.
Ξέρετε ποια είναι η ειρωνία; Εμάς οι άνδρες μας απορρίπτουν πιο συχνά από ότι εμείς οι γυναίκες εκείνους. Και μάλιστα, μπορεί να βιώσουμε απόρριψη για χαζά πράγματα, όπως για το γεγονός ότι το νούμερο του σουτιέν δεν είναι τόσο μεγάλο όπως το ονειρεύεται εκείνος ή επειδή θεωρεί ότι άνω των 25 η γυναίκα είναι πλέον “πολύ μεγάλη” για εκείνον (ασχέτως εάν ο ίδιος είναι στα 40).
Δεν καταλαβαίνω γιατί ένας άνδρας δεν έχει τύψεις όταν σκέφτεται με όρους “εμφανισιακού σωβινισμού” (δηλαδή, αποκλείει εύκολα όσες δεν ανταποκρίνονται στο πρότυπο της καλλονής που έχει εφεύρει για τον εαυτό του), ενώ από εμάς τις γυναίκες περιμένουν να είμαστε πολύ πιο καταδεκτικές και να σκάψουμε βαθύτερα στην ψυχή ενός Κουασιμόδου μέχρι να ανακαλύψουμε τον θησαυρό.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όχι, δεν πάει έτσι. Είναι απολύτως σωστό, αν όχι πρέπον, το να πείτε “όχι” σε έναν άνδρα και να μην το θεωρείτε υπέρτατη τιμή που σας πρότεινε να βγείτε και σας κέρασε (όσο κι αν εσείς επιμείνατε να πληρώσετε μισά-μισά, δείχνοντας ότι δεν το δέχεστε) και στάθηκε περιποιητικός απέναντί σας. Καλά έκανε ο άνθρωπος και καλά κάνατε κι εσείς που δώσατε μια ευκαιρία. Αλλά αν για κάποιο λόγο δεν σας έκανε “κλικ” ή υπήρξε μια στιγμή που σας έκανε αρνητική εντύπωση, μη συμβιβάζετε προσδοκώντας να βγάλετε το “χρυσάφι της καρδιάς” αυτού του ανθρώπου. Θα υπάρξουν κι άλλα πρώτα ραντεβού στη ζωή σας που μπορεί να σας κάνουν να πείτε το “ναι” σε μια δεύτερη και τρίτη και δέκατη συνάντηση. Ναι, θα υπάρξουν κι άλλα πρώτα ραντεβού, αρκεί να πιστεύετε στον εαυτό σας. Το να συμβιβαστείτε λόγω ανασφάλειας με κάποιον που δεν σας αρέσει αρκετά, δεν οδηγεί πουθενά.
Power to the female confidence. Power to you.
Ρέα-Σύλβια
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;
Πες μας τη γνώμη σου, στείλε το σχόλιό σου!
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Top Stories ![](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%2024%2024'%3E%3C/svg%3E)
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Πριν…πολλά χρόνια…ένας τότε συμφοιτητής μου, μου είπε πάνω σε μια κουβέντα περι σχέσεων που ξεκίνησε φαινομενικά τυχαία : “αυτό που θαυμάζω σε σένα σε σχέση με τις περισσότερες κοπέλες είναι ότι δεν θα έκανες σχέση με κάποιον απλά και μόνο για να μην είσαι μόνη σου”. Πριν λίγους μήνες τον είχα αφήσει να καταλάβει ότι μου άρεσε (όχι ότι πέθαινα βέβαια για χάρη του, γι’αυτό και μπορέσαμε και συνεχίσαμε να κάνουμε παρέα). Εκείνος με είχε ευγενικά απορρίψει και μέχρι τη στιγμή εκείνης της κουβέντας δεν είχα κάνει κάποια σχέση (ψαχνόμουν όμως με την καλή έννοια, φρόντιζα να είμαι κοινωνική όσο επέτρεπαν οι υποχρεώσεις μου και να γνωρίζω νέο κόσμο). Εκείνος ενδιαφερόταν για άλλο τύπο γυναίκας, λίγο πιο…απελευθερωμένο 🙂 Ήθελε να μαζέψει “εμπειρίες” τι να κάνουμε! Δεν του έκανα λοιπόν και δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου να αλλάξω εγώ για να αρέσω σε κείνον. Τώρα καταλαβαίνω ότι έκανα καλά, απλώς γιατί δε θα ήμουν εγώ και ίσως να έδειχνα και αρκετά γελοία αν το έκανα ή ίσως να καταλήγαμε σε δράματα (για εμένα). Καταλαβαίνουν οι γύρω μας αν εμπνέουμε αυτοπεποίθηση ή μιζέρια και ανασφάλεια. Καταλαβαίνουν όταν δεν είμαστε ο εαυτός μας. Ίσως όχι πάντα με τρόπο που να μπορούν να εκφράσουν, απλώς δε γοητεύονται από έναν άνθρωπο που δεν είναι ο εαυτός του. Αλλά ακόμα κι αν αυτό συμβεί, η απογοήτευση δε θα αργήσει να έρθει κι από τις δυο πλευρές, για διαφορετικούς λόγους, όταν θα μας γνωρίσουν για αυτό που πραγματικά είμαστε. Με ελάχιστες χαρούμενες εξαιρέσεις. Αγαπήστε τον εαυτό σας και μην τον κακομεταχειρίζεστε, είτε προσποιούμενες κάτι που δεν είστε, είτε με το να συμβιβάζεστε με πράγματα που δε σας καλύπτουν. Μερικές φορές ο άνθρωπος της ζωής μας αργεί να ερθει , το ξέρω, αλλά για όλους τους ανθρώπους υπάρχει κάποιος/α εκεί έξω. Όλοι αξίζουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν! Μπορείτε να το πείτε στον εαυτό σας και να το νιώσετε μέσα σας αυτό; Ότι το αξίζετε; Μπράβο Ρέα, πολύ όμορφη πρωτοβουλία και ωραίο αρθρο με πολλά εναύσματα για σκέψη και συζήτηση!
Συμφωνώ 100%. Πρόσφατα κι εγώ απέρριψα κάποιον επειδή απλώς δεν μου άρεσε ο τρόπος που μίλησε στο σερβιτόρο (στον ενικό, χωρίς να τον έχει ξαναδεί) και ξενέρωσα από το πρώτο ραντεβού γενικά με την έλλειψη ορισμένων τρόπων και την απροσεξία του. Και τρώω βρίσιμο από τις φίλες μου που πέταξα τέτοιο κελεπούρι και ότι δεν δίνω ευκαιρίες… Ε λοιπόν, δεν περιστρέφεται ο κόσμος γύρω από τους άντρες! Έχω κι εγώ το δικαίωμα να επιλέγω, όχι μόνο να με επιλέγουν. Και ξέρω ότι αυτός δεν είναι αυτό που θέλω.
Ρέα-Σύλβια ειναι φανερό οτι έχεις καβαλήσει το καλάμι είσαι πάνω απο 25 με μικρό στήθος και συναναστρέφεσαι ρεμάλια σαραντάρηδες.
Ένα τέτοιο άρθρο το χρειαζόμουν, η αλήθεια είναι!! Πρόσφατα είπα όχι σ’ ένα δεύτερο ραντεβού (δημοσίευσα την ιστορία μου εδώ κιόλας) και δεν ένιωθα καλά με τον εαυτό μου. Και με το άρθρο κατάλαβα ότι ένιωσα άσχημα γιατί απλά δεν έκανα αυτό που περιμένουν από εμάς τις γυναίκες να κάνουμε, δηλαδή να είμαστε καταδεκτικές και να σκάβουμε μέχρι τον εσωτερικό (πολύ εσωτερικό) κόσμο του άλλου, παρόλο που όλα τα υπόλοιπα πάνω του μπορεί να μας φωνάζουν ότι δεν είναι ο τύπος μας, δεν είναι αυτό που θα ζητούσαμε. Και έχει δίκιο η Ζωή, ότι πρέπει να πιστεύουμε ότι αξίζουμε να παίρνουμε και να δίνουμε αγάπη. Έτσι μόνο θα βρούμε τον κάποιον εκεί έξω που ψάχνουμε.